Με όλα όσα θα γράψω στο σημερινό μου άρθρο ξέρω πολύ καλά πως ελοχεύει ο κίνδυνος να χαρακτηριστώ γραφικός, ωστόσο εγώ δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα να τα γράψω ξανά και ξανά,μιας και κρίνω ότι είναι απαραίτητο να λέγονται και να ακούγονται διαρκώς μέχρι να τα αντιληφθεί και ο τελευταίος Αρειανός στον πλανήτη.
Η χρονιά αγωνιστικά έστω και την τελευταία στιγμή σώθηκε, από εκεί και πέρα όμως αυτό απαγορεύεται να σημαίνει ότι στις τάξεις της ομάδας πρέπει να επέλθει εφησυχασμός,αντιθέτως τώρα είναι η στιγμή στην οποία θα πρέπει η κιτρινόμαυρη ομάδα να ανασυνταχθεί επιδεικνύοντας τα απαιτούμενα αντανακλαστικά και παράλληλα ψάχνοντας για μια βιώσιμη λύση που θα επιτρέψει στο πρόσωπο του κόσμου το χαμόγελο, το οποίο δυστυχώς εξέλειπε κατά μεγάλα χρονικά διαστήματα στην διάρκεια της εφετινής περιόδου.
Παρατηρώ καθημερινά πολλούς να αναρωτιούνται για το πώς μπορεί αυτή η ομάδα να ξεφύγει από τον οικονομικό κυκεώνα προβλημάτων στον οποίο έχει περιέλθει. Αυτό που ανέκαθεν πίστευα ακράδαντα πώς η ιστορία για να ξαναγραφτεί απαιτεί απαραιτήτως μια νέα λευκή σελίδα, διότι αν επιδιώξουμε να γράψουμε πάνω στις ήδη κακογραμμένες σελίδες θα δημιουργήσουμε εκ νέου ένα συνονθύλευμα σε όλα τα επίπεδα. Άποψη μου λοιπόν είναι ότι όπως αναφέρω και στον τίτλο του κειμένου μου ο ΑΡΗΣ επιβάλλεται να οικοδομηθεί και πάλι λιθαράκι-λιθαράκι από την αρχή, με την ελπίδα αυτήν την φορά να μην γκρεμιστεί ξανά.
Βεβαίως στην ζωή μου δεν έχω μάθει ποτέ να τρέφω αυταπάτες φοβούμενος να αντικρίσω κατάματα την αλήθεια και αναμφίβολα αυτό με δίδαξε πώς η Αναγέννηση δεν μπορεί να εμφανιστεί ως άλλος φάντης μπαστούνι εν μία νυκτί. Για αυτό το λόγο λοιπόν φρόντισα από πολύ μικρή ηλικία να έχω σαν τρόπο ζωής αυτό που αναφέρει ένα αν μη τι άλλο σοφό Γερμανικό γνωμικό ότι δηλαδή η υπομονή είναι μεν ένα πολύ πικρό φυτό,το οποίο όμως έχει έναν εξίσου γλυκό καρπό.
Στοιχηματίζω πώς όλοι όσοι θα διαβάζετε το εν λόγω κείμενο αυτήν την στιγμή θα αναρωτιέστε πώς είναι δυνατόν ο ΑΡΗΣ να είναι ένα βήμα πριν την ολική οικονομική του καταστροφή και εγώ να συνιστώ διαρκώς υπομονή. Η απάντηση λοιπόν στο παραπάνω ρητορικό ερώτημα που έθεσα είναι πάρα πολύ απλή. Όπως συμβαίνει και στον κύκλο της καθημερινής μας ζωής οι άνθρωποι μερικές φορές να έρχονται αντιμέτωποι με τον θάνατο και να καταφέρνουν να τον νικήσουν,έτσι και στον αθλητισμό μια ομάδα,πόσο μάλλον όταν είναι ιστορική αντιμετωπίζει το φάσμα του αφανισμού κερδίζοντας το βλέπει το μέλλον της που μέχρι πριν λίγο καιρό έμοιαζε δυσοίωνο και ζοφερό τώρα να παίρνει άλλη μορφή και διαστάσεις.
Τα λόγια αυτά δεν τα γράφω ούτε για να χρυσώσω κανένα χάπι,ούτε φυσικά για να ωραιοποιήσω καμία κατάσταση, μιας και έχω εξαρχής επίγνωση της όλης κατάστασης που λαμβάνει χώρα στον Σύλλογο, ωστόσο θεωρώ πώς εφόσον έχουμε καταφέρει να υπερκεράσουμε τον πρώτο σκόπελο που βρέθηκε μπροστά μας, αυτόν του υποβιβασμού,δεν βρίσκω το λόγο γιατί να μην επιχειρήσουμε να ξεπεράσουμε και τον δεύτερο.
Επειδή όμως ένα νόμισμα έχει πάντοτε δύο όψεις κατανοώ απόλυτα πώς στην προσπάθεια οικονομικής εξυγίανσης της ομάδος,δεδομένης πάντα και της κρίσης που επικρατεί στην χώρα δεν μπορούμε να συνεισφέρουμε όσο πραγματικά θα θέλαμε,μπορούμε όμως να λειτουργήσουμε ως ο κινητήριος μοχλός ή αν προτιμάτε ως η κινητήριος δύναμη πιέζοντας έτσι τις καταστάσεις ούτως ώστε να δρομολογηθούν οι ποθητές,όσο και απαραίτητες εξελίξεις λίγο νωρίτερα μιας και χρειάζονται ομολογουμένως γρήγορες αλλά όχι βιαστικές κινήσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου