Θέλετε να μιλήσουμε για μια πονεμένη ιστορία; Ωραία. Ας ξεκινήσουμε.
Λίγο μετά την άνοδο του Άρη στην φυσική του θέση, ένας
απλός οπαδός, είχε μια ιδέα. Να κάνουμε τον Άρη, κάτι σαν εταιρία λαϊκής βάσης.
Το σκεφτήκανε, το δουλέψανε το ονομάσανε και το ξεκίνησαν. Τα εύσημα φυσικά δεν
τα πήρε ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε την λέσχη, ούτε ο πρώτος πρόεδρος της λέσχης,
ο οποίος είχε σημαντικό ρόλο στην υλοποίησή της. Άλλος πήρε το νούμερο 1.
Φυσικά, δεν θα υπήρχε καν σαν σκέψη η λέσχη, αν δεν ρωτούσαν τον Γιάννη τον
τρομερό! Έτσι λοιπόν, έφτιαξαν μια λέσχη, χωρίς να φανταστούν τι τέρας είχαν
δημιουργήσει.
Το όραμα που έδωσαν στον κόσμο ήταν απλό. Ο Άρης στα χέρια των
οπαδών. Ο κόσμος είχε νωπές τις μνήμες από τυχοδιώκτες που υπερχρέωσαν την ΠΑΕ
και ήταν ό, τι καλύτερο μπορούσες να του δώσεις. Παρόλα αυτά, ο λαός δεν
ανταποκρίθηκε άμεσα. Πολλά ερωτήματα, πολλές αμφιβολίες και πάντα ο φόβος της
κακής χρήσης της, να πλανάται στον αέρα. Λίγα χρόνια μετά, η λέσχη αύξησε τα
μέλη της με γεωμετρική πρόοδο, αλλά ούτε τότε κατάφερε να είναι 100%
δημοκρατική. Θέλετε γιατί πολλοί συμμετείχαν επειδή έτσι τους έλεγαν; Θέλετε
γιατί οι τραμπουκισμοί ήταν ένα σύνηθες φαινόμενο; Μήπως γιατί οι καταγγελίες
για νοθευμένα εκλογικά αποτελέσματα ακούστηκαν πολλάκις; Όπως και να χει, ακόμα
και στα χρόνια των 10.000 και πλέον μελών, η συμμετοχή και η συσπείρωση, ήταν
κάτι που υπήρχε και εμφανιζόταν, μόνο στα λόγια και τα νούμερα.
Ο Άρης στον λαό
του λοιπόν, μόνο που το ποίμνιο που λεγόταν σώμα της λέσχης, ποτέ δεν κατάλαβε
την δύναμη που είχε στα χέρια του. Η απαξίωση δεν άργησε να πάρει την θέση της
συμμετοχής και γρήγορα άρχισαν οι φωνές για κάτι διαφορετικό. Τι όμως; Ξεχάσαμε
γρήγορα πως οι επενδυτές δεν έρχονται επειδή αγαπάνε τις ομάδες, αλλά με σκοπό
το κέρδος. Κι όταν αυτό δεν έρχεται, κοιτάνε ν' αποκομίσουν κέρδη με άλλους
τρόπους, ζημιογόνους προς τον σύλλογο. Μήπως να δυναμώναμε την λέσχη; Πως όμως;
Αφού στα χρόνια της, μόνο ασχήμιες και προβλήματα δημιουργήθηκαν. Σκεφτείτε πως
ο Άρης μπήκε στο άρθρο 44, με λιγότερα χρέη από όσα δημιούργησε στα χρόνια της
λέσχης (μέσα σε μόλις μία δεκαετία) και μάλιστα με Αρειανούς στο τιμόνι. Δεν
είναι γνώμη, δεν είναι θεωρία, αλλά στοιχεία με αποδείξεις πλέον.
Η λέσχη, κακά
τα ψέματα, μετέτρεψε σε ψευτοπαράγοντες, ανθρώπους οι οποίοι σε εταιρίες
τέτοιων μεγεθών, ούτε απ' έξω δεν θα περνούσαν. Η λέσχη δεν έλεγξε ποτέ σαν
μεγαλομέτοχος την εταιρία της. Ναι. Μπορεί καταστατικά να μην προβλεπόταν, αλλά
η υποχρέωση είναι αυτονόητη. Μετονομάστηκε σε κοινωνία, για να ακούγεται
καλύτερα στα αυτιά της πολιτείας, αλλά στην συνείδηση του Αρειανού, παρέμεινε
μια γωνία στο Χαριλάου, που μαζεύονται μερικοί Αρειανοί, φίλοι, συνεργάτες,
ακόλουθοι και βαστάζοι παραγόντων, για να συζητάνε θέματα για τα οποία, ούτε
γνώση είχαν, ούτε δύναμη να επηρεάσουν τα κέντρα αποφάσεων και κατά συνέπεια, δεν
μπορούσαν να βοηθήσουν την ΠΑΕ. Άρα αδέλφια συν-Αρειανοί, η λέσχη δεν απέτυχε
σαν θεσμός, απέτυχαν όσοι αντί να την υπηρετήσουν, έκαναν δημόσιες σχέσεις και
μπίζνες για προσωπικό όφελος. Όσοι θεώρησαν πως η λέσχη ήταν μέρος προβολής και
εξουσίας.
Η λέσχη σαν θεσμός λειτουργεί σε άλλες χώρες, στις οποίες όμως, οι
οπαδοί δεν γίνονται παράγοντες από την μια μέρα στην άλλη. Λειτουργεί όταν η
συμμετοχή είναι συνειδητή και ανιδιοτελής. Μα πάνω απ' όλα, λειτουργεί σε
χώρες, στις οποίες το ποδόσφαιρο είναι μια διασκέδαση και το προϊόν είναι
αξιόλογο. Σκεφτείτε πόσα από τα παραπάνω μπορούν να αλλάξουν στην Ελλάδα ή στον
Άρη και αναλογιστείτε πόση αξία έχει να ασχολούμαστε ακόμα με την λέσχη.
Προσωπικά, λόγω παθήματος το οποίο έγινε μάθημα, δεν έχω πλέον σε κανέναν
εμπιστοσύνη. Και το να μην προσπαθούμε να βρούμε μια διαφορετική λύση για την
επόμενη μέρα, το θεωρώ αναβολή και καθυστέρηση.
Γιάννης "Zoel" Τραϊανός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου